Sigfús Einarsson

Sigfús Einarsson fæddist í Eyrarbakka á Íslandi og hafði tilhneigingu til tónlistar frá ungum aldri. Hann útskrifaðist frá Menntaskóla Reykjavíkur árið 1898 og sigldi til Kaupmannahafnar með það fyrir augum að stunda lögfræði en það reyndist svo að aðalfög hans voru tónlistarfræði og söngur. Aðallærismaður hans var danski tónskáldið August Enna. Meðan hann var í Kaupmannahöfn stofnaði Einarsson kór íslenskra stúdenta og varð stjóri hans, skrifaði söngi fyrir kórinn og tók upp þjóðlög.

Árið 1906 sneri Einarsson aftur til Íslands og hóf strax kennslu í söngri við tvær menntaskóla í Reykjavík. Árið 1913 var hann skipaður kirkjuorgelnari Dómkirkju Reykjavíkur, starf sem hann gegndi það sem eftir var ævinnar. Auk kennslu og leiks á orgeli dómkirkjunnar var Einarsson framúrskarandi kórsöngvari og tónlistarstjóri; hann stýrði Sinfóníuhljómsveit Reykjavíkur um tíma, sem var fyrsta íslenska sinfóníuhljómsveitan (stofnuð 1921). Einarsson skrifaði bækur, greinar, gagnrýni og kennslubækur um tónlist og söng og ritstýrði risastóru safni íslenskra sanga sem kallast Íslenskt söngsafn, gefið út 1915-16. Það innihélt 300 söngi og ýtti mjög undir áhuga íslenska þjóðarinnar á söngri.

Einarsson skrifaði tugum sanga fyrir sólistum og/eða kóra, margir þeirra hafa náð mikilli vinsældum og verið víðlega fluttir. Söngar fyrir staka raddir eins og Draumalandið, Gígjan, Augun blá og Sofnar lóa og vinsælir söngar fyrir kóra eins og Þú alfu vorrar yngsta land og Sefur sól í æginum. Auk þess skrifaði Einarsson þrjár kantátur, nokkur verk fyrir fiðlu og píanó, tónlist fyrir leikhús og tónlist fyrir hinn eigin hljóðfar hans, orgel.

Einarsson er nú minnst sem einn af brautryðjendum íslenskrar tónlistarmenningar.

Heimild: Hallgrímur Helgason: Tónmenntasaga Íslands: Íslensk tónmenntaritun II (Reykjavík: Skakprent, 1992)