Sigfús Einarsson

Sigfús Einarsson fæddist á Eyrarbakka og sýndi tónlist snemma áhuga. Hann lauk námi frá Lærða skólanum í Reykjavík árið 1898 og hélt síðan til Kaupmannahafnar með það í huga að leggja stund á lögfræði. Raunin varð þó sú að aðalnámsgreinar hans urðu tónlistarfræði og söngur. Helsti kennari hans var danska tónskáldið August Enna.

Á meðan Sigfús dvaldi í Kaupmannahöfn stofnaði hann íslenskan stúdentakór og varð stjórnandi hans. Hann samdi lög fyrir kórinn og útsetti jafnframt þjóðlög.

Árið 1906 sneri Sigfús aftur til Íslands og hóf þegar kennslu í söng við tvo skóla í Reykjavík. Árið 1913 var hann skipaður organisti við Dómkirkjuna í Reykjavík og gegndi því embætti til æviloka. Auk kennslu og orgelleiks var Sigfús framúrskarandi kórmaður og stjórnandi; um tíma stjórnaði hann Reykjavíkurhljómsveitinni, fyrstu íslensku hljómsveitinni, sem stofnuð var árið 1921.

Sigfús ritaði bækur, greinar, gagnrýni og kennslubækur um tónlist og söng og ritstýrði stóru safni íslenskra laga, Íslensku söngvasafni, sem kom út á árunum 1915–1916. Safnið innihélt 300 lög og átti stóran þátt í að vekja áhuga þjóðarinnar á söng.

Sigfús samdi tugi laga fyrir einsöngvara og/eða kóra, sem mörg hver nutu mikilla vinsælda og hafa verið mikið flutt. Meðal sönglaga fyrir einsöng eru Draumalandið, Gígjan, Augun blá og Sofnar lóa, og meðal vinsælla kórlaga eru Þú alfagra okkar yngsta land og Sefur sól í ægi.

Auk þess samdi Sigfús þrjár kantötur, nokkur verk fyrir fiðlu og píanó, tónlist fyrir leikhús og verk fyrir eigið hljóðfæri, orgelið.

Sigfús Einarsson er í dag minnst sem eins af brautryðjendum íslensks tónlistarlífs.

Heimild: Hallgrímur Helgason: Tónmenntasaga Íslands: Íslensk tónmenntaritun II (Reykjavík: Skákprent, 1992).