Páll Ísólfsson

Páll Ísólfsson stundaði tónlistarfræði, aðallega orgel hjá Karl Straube í Leifzig (1913-18). Hann var aðstoðarmaður og staðgengill kirkjuorgelspilar við St. Thomas´ kirkjuna í Leifzig 1917-1919. Frekari nám hjá Joseph Bonnet í París 1925.

Skömmu eftir heimkomuna til Íslands tók Páll fremstu sæti í vaxandi tónlistarmeningu landsins og helkaði henni allar sínar orku. Páll var rektor Tónlistarskóla Reykjavíkur frá stofnun hans 1930 til 1957, yfirmaður tónlistardeild Ríkisútvarpið (1930-1959), kirkjuorgelspilar við Dómkirkjuna í Reykjavík (1939-1968), auk margra annarra starfa. Stundum hafði hann tækifæri til að kynna list sína fyrir erlendum áhorfendum með tónleikum eða hljóðritum. Ein þeirra plötu olli honum hrósinu: "Einn af fimm bestu orgelspilurum þessarar aldar." Háskóli Ósló veitti honum heiðursdoktor 1945, og árið 1956 var hann kjörinn meðlimur Konunglega Sænska Akademíunnar.

Páll fullyrti að hann væri ekki sér meðvitaður sem tónskáld. "Ég setti bara til tónlist, vegna þess að það var nauðsynlegt." Stærsta strax nauðsynin var auðvitað fyrir sinn hljóðfæri, fyrir það setti hann saman nokkur forspil og sálmforspil, "Inngangs- og Passacaglia" og "Chaconne". Þessi tvö síðarnefndu verk eru einnig til í útgáfu fyrir stórkostlegt sinfóníuhljóðsveit. Önnur sinfóníuverk eru "Lyric Suite" og sviðleikasveit, t.d. tónlist fyrir "The Golden Gate", leikrit eftir Davíð Stefánsson.

Páll Ísólfsson setti saman margar sönglög fyrir söngvara með píanósamspili, og sönglög fyrir blandaðar og karlakóra, auk "Háskólakantatötu" og tveggja verðlaunakantata fyrir sólistana, kór og sinfóníuhljóðsveit, ein um 900 ára afmæli biskupsstóls á Skálholti (1956) og hin um 1000 ára afmæli Alþingis, elsta lýðræðisþings heims, árið 1930. "Ég vildi bara semja einfalda tónlist sem allir gætu skilið" segir Páll um þetta verk. Frumsýning þess var á Þingvöllum undir stjórn samsettarans.