Hörður Torfason

Hörður Torfason er fyrsti og að vissu leyti eini íslenski trúbadorinn. Sem tónlistarmaður hefur hann notið aðdáunar og virðingar allt frá því að fyrsta breiðskífa hans kom út árið 1970. Eftir að hann kom opinberlega út úr skápnum í frægu tímaritsviðtali varð hann hins vegar fyrir hatri og fyrirlitningu smáborgaralegra siðapostula og kreddufastra hræsnara úr öllum stéttum samfélagsins, sem virðast þrífast jafn vel í köldu íslensku loftslagi og annars staðar í heiminum.

Viðbrögð almennings við viðtalinu voru svo hörð að Hörður neyddist til að yfirgefa landið og lifa í útlegð næstu fimmtán árin. Hörður er því ekki aðeins fyrsti íslenski trúbadorinn og fyrsti áberandi samkynhneigði Íslendingurinn sem hóf upp raust sína og krafðist sjálfsagðs réttar hvers manns - að fá að vera sá sem hann er og lifa lífi sínu samkvæmt því - heldur einnig fyrsti Íslendingurinn sem fór í útlegð af öðrum ástæðum en ofbeldisglæpum eða „undirróðursstjórnmálum“.