Hafliði Hallgrímsson

Einn mikilvægasti persóna í blómlegri þróun íslenskrar tónlistar nú er Hafliði Hallgrímsson, fæddur 1941 í litlu bænum Akureyri á norðurströndu Íslands. Hann byrjaði að spila sellóa tíu ára gömul og stundaði nám í Reykjavík og á Accademia Santa Cecilia í Róm. Eftir heimkomuna frá Róm hélt hann áfram námi sínu í Lundúnum hjá Derek Simpson við Royal Academy of Music og hlaut virta Madame Suggia Prize árið 1966. Árið eftir hóf hann samsetningu með Dr Alan Bush og Sir Peter Maxwell Davies. Eftir að hann yfirgaf Academy-ið dvaldi hann áfram í Bretlandi og settist að lokum að í Skotlandi þegar honum var falið að vera aðalsellistinn hjá Scottish Chamber Orchestra.

Þrátt fyrir velgengi hans sem flytjandi varð þrá hans til að semja saman sterkari og árið 1983 yfirgaf Hallgrímsson stöðu sína hjá Scottish Chamber Orchestra til að helga sig þessari starfsemi með fullum krafti. Katalógus hans inniheldur hljóðfæra-, kammar- og sinfóníusverk og hann náði alþjóðlegri viðurkenningu fyrir mjög farsæla Poemi fyrir einn fiðlu og strengjasveit, sem hlaut virta Nordic Council Prize árið 1986 eftir að hafa unnið annað verðlaun á 1985 International Wieniawski Competition og Icelandic Dagbladid Visir Cultural Prize. Poemi er fyrsti hluti í röð verka fyrir einn hljóðfæri og strengjasveit og hefur fylgt Ríma (1993) fyrir sópran og strengjasveit, sem Olympiufélagið fór með fyrir opnun 1994 Winter Olympics og var frumsýnd af Norwegian Chamber Orchestra, og Herma (1994-5), sellóakonsert og strengjasveit fyrir William Conway og Scottish Chamber Orchestra. Næsti hluti í þessari röð, víólakonsert, Ombra, sem Íslenski útvarpið fór með, var frumsýndur í október 1999 í Skotlandi af Lars Anders Tomter og Scottish Chamber Orchestra undir stjórn Mikko Franck.

Þó að hann viðurkenni nokkur stærri áhrif er tónlistarstíll Hallgrímssonar algjörlega frumlegur og sýnir næmni fyrir línu og lit, lögun og áferð, sem er ekki undarlegt frá samsetnara sem árið 1969 flutti eina af fyrstu samsetningu sinni, Solitaire fyrir eina sellóa, umkringdur sýningu á eigin teikningum og málverkum. Slík þátttaka í myndlistinni helst lykiláhrif á tónlistarstíl Hallgrímssonar og árið 1996 fór Scottish Chamber Orchestra með honum að skrifa Still Life (1996), í tengslum við sérstaklega fengið málverk eftir Craigie Aitchison. Verk Aitchison er einnig áhrif á bak við stærsta verk Hallgrímssonar til þessa, sinfóníustykki Crucifixion (1997) sem Royal Philharmonic Orchestra fór með sem hluta af Maxwell Davies Millennium Programme of commissions.

Nýlega hafa verið tvær pantanir frá Northlands Festival í Skotlandi sem hafa sýnt vaxandi áhuga á tónlistarleikritum. Mini-Stories (1997) fyrir framsögumanninn og hópinn setur þýdda texta eftir rúska tilvistarflóamanninn Daniil Kharms og hefur síðan verið tekinn upp af Caput Ensemble og Hebrides Ensemble. Glæsileg framkölluð sín á einstakri heimi húmors, óskynsamlega og sorgmæði hefur verið víðlega hrósað af áhorfendum og gagnrýnendum. Árið 1998 skrifaði hann Ears Stretch a Sensitive Sail sem var frumsýnt af Evelyn Glennie og Yggdrasil Quartet.