Gunnar Reynir Sveinsson

Tónskáld, djasstónlistarmaður, slagverksleikari og kennari. Gunnar Reynir Sveinsson er fyrsta íslenska tónskáldið sem frá upphafi listferils síns laðaðist fyrst og fremst að djassi. Eftir síðari heimsstyrjöld lék hann á víbrafón með fjölmörgum íslenskum hljómsveitum. Hann starfaði einnig sem slagverksleikari í Sinfóníuhljómsveit Íslands í níu ár.

Árið 1955 hóf hann nám í tónfræði og tónsmíðum hjá Jóni Þórarinssyni (f. 1917, fyrrum nemanda Paul Hindemith við Yale-háskóla) og hélt síðan áfram námi í Hollandi við Tónlistarháskólann í Amsterdam hjá Ton de Leeuw og Léon Orthel, auk þess að stunda nám við Sonology-stofnunina í Utrecht.

Eftir að hann sneri aftur til Reykjavíkur hefur starfaði hann sem tónskáld, djasshljóðfæraleikari og kennari við Nýja tónlistarskólann. Sem tónskáld sóttist hann ekki sérstaklega eftir hinu opinbera tónlistarlífi. Hann kaus frekar að semja fyrir leikhús, kirkjur, áhugamannakóra og djassklúbba – fyrir tónlistarfólk og fólk sem hann þekkti persónulega og bar traust til.

Höfundarverk hans er umfangsmikið og telur um 80 verk. Hann hefur þó ekki samið fyrir sinfóníuhljómsveit. Meðal verka hans eru einsöngslög, kór- og orgelverk, kammerverk, verk fyrir einleikshljóðfæri (píanó, orgel, flautu, víbrafón og kontrabassa) og tónverk undir sterkum áhrifum djasstónlistar. Hann samdi einnig tónlist við fjölda leikrita og kvikmynda.

Stílfræðilega er tónlist Gunnars Reynis djúpt rótgróin í evrópskri tónlistarhefð 20. aldar. Jafnframt sækir hún greinileg áhrif bæði í íslenska þjóðlagatónlist og bókmenntir.